Verhaal voor in de vakantie
Een kabbelend beekje is het enige geluid, het enige geruis wat te horen is. Verder vredige slome zomerstilte; in de heuvels van Wales een provincie in Engeland. Even verderop tegen de bosrand aan, likt een grijze Welsh sectie A merrie haar net geboren hengstveulentje schoon. Het donkerbruine veulentje, grijze ponies worden altijd donker geboren, proest een paar keer. Hij zet zijn naar verhouding lange beentjes onwennig op de grond en doet pogingen te gaan staan. En proest nog ´ns; valt weer ´ns om. Na driftige pogingen staat hij naast moeder Sugar en kijkt de weide wereld in.
Zes-maanden later.
Het veulen Minkino dartelt in de kudde tussen zijn broertjes en zusjes. ‘ Wat is het toch fijn een veulen te zijn,´ roept hij uit naar zijn zussen die hem meewarig staan aan te kijken. ´Houd je een beetje schoon, zaterdag moet je naar de show in Lampeter,´ roepen zij, Skylark en Samantha, verschrikt uit. `Nou èn ... de baas wast ons heus wel weer schoon, net als drie weken geleden.´ En hop hop Minkino weer in galop tussen de boterbloemen door. En ja hoor, daar in de verste bocht, gaat Minkino onderuit op zijn gat.
Fluitend loopt Jill de eigenaresse van stoeterij Dimple het land in om de ponies voor de show op te halen. `Foei, Minkino, wat zie jij er uit,` moppert Jill. Skylark en Samantha zetten hun mooiste en wijste smoeltjes op, richting Minkino. En zeggen in paardentaal tegen hem: ´Zie je wel, naughty boy.´ Minkino hinnikt brutaal en kijkt de andere kant op.
´s Avonds na tienen, ploft Jill op een luie bank en zegt tegen Kent: `Nou nou, het was me wel een waspartij, een waterballet om de twee veulens en hun moeders schoon te schrobben. Vooral Minkino is een brutaaltje hoor.
Ondertussen in de stal: `En nu je een beetje netjes schoonhouden Minkino,`zegt zijn moeder Sugar `Je kunt het Jill
niet aandoen je vannacht vies te maken!``Ja, mam,´briest Minkino en schraapt een beetje nijdig met
zijn voorhoef over de grond.
De volgende dag
Na een rit van bijna twee uur draait de vrachtwagen van Jill en haar vakantie-grooms uit Nederland met de ponies het showterrein op. Fraai met bloemen, vlaggen en toeters-en-bellen aangekleed showterrein en een leuk strodorp. Gezellige muziek schalt door de luidsprekers. Eerst gaan ze even de rugnummers en catalogus ophalen op het secretariaat. Daarna checken de grooms Charly, Ann en Effie nog een keer het toilet van de ponies. Een paar vuile plekjes worden snel en vakkundig weggewassen en met een wit krijt worden de sokken van de ponies extra wit gemaakt.
Minkino denkt: ´Wat een souza, ik huppel liever door het land, dan hier aan een touwtje maar ja, de baas wil dat nu eenmaal.´
In de voorring worden alle hengstveulens –met hun moeders natuurlijk- verzameld net voordat ze in de hoofdbaan door de jury worden bekeken en gekeurd. Jill, toch een tikkie nerveus, trekt haar rugnummer nog eens goed. Ze laat haar oog glijden over de andere veulens, de concurrentie. ´Daar zitten beste tussen,´zegt ze tegen Ann. En dan gaat de baan open en de twintig deelnemers gaan rondstappen.
Minkino denkt weer: ´dit is niets voor mij, ik zal ook eens lekker bokken aan het touwtje.´Jill vermaant: `Minkino, rustig stappen en straks een mooi drafje laten zien voor de jury!´ Jill kruist haar vingers. Dan zijn ze aan de beurt voor de individuele keuring. Even netjes stilstaan, dan kan de jury goed kijken, dan een rondje in stap en daarna draf. Minkino, in paardentaal tegen de andere veulens: ´Ik zal ze eens wat laten zien.´ En daar gaat ie, in een zweefdraf door de keuringsbaan, maar laat ook zijn natuur gelden en bokt tot slot nog even.
Charly, Effie en Ann tegen elkaar: ´Oei, oei, wat zal de jury daar nu van zeggen. Hoe dan ook heeft Jill de ponies goed in de hand, maar Minkino dat is me er eentje.` ´Kijk daar gaat de jury de opstelling bekend maken.
Yeah, ja, ja nummer zestien roept hij, hoor je dat, dat is Minkino´s nummer, naar de eerste plaats!´ joelen de meiden.
Na dit succes terug naar de wagen, ponies verzorgen en tijd voor een kop koffie. Even rust in de tent. Een iPod in het oor en genieten van de picknick. `Hallo dames,´ zegt plots een bekende stem. De grooms kijken elkaar aan, heeej daar is Jur uit Nederland van de stal waar zij normaal thuis altijd komen. ´Dat is een verrassing, ´ roept Charly en ze stelt hem voor aan Jill. ´s Middags werd er nog met de andere ponies deelgenomen en Minkino mocht naar de kampioenschappen. Om zes uur weer huiswaarts gekeerd. Zeer voldaan.
Minkino schreidt met een air de vrachtwagen af en wordt met zijn moeder weer in het weiland in de heuvels gezet. Skylark en Samantha komen natuurlijk zeer nieuwsgierig aangetippeld. ´En?´ roepen beide. Minkino steek´t zijn neus in de wind en zegt in paardentaal: `Heb je de bekers gezien daar in de cabine van de vrachtwagen? Die heb ik gewonnen! Een eerste plaats in de rubriek en het Reserve veulenkampioenschap gehaald.´ En steigert ter bevestiging nog eens. `Nou ja die derde beker is van Kamahla hoor, dus heeft ze ook heel goed gedaan.´ ´En weet je, ........ over een paar maanden ga ik verhuizen.´´Oh ja? ´ roepen Skylark en Samantha hoog. `Ja, ja, ik heb het gehoord toen die meneer uit Nederland met Jill heeft gesproken vanmiddag op de show. En die heeft mij gekocht.´ De voskleurige veulens slikken maar eens.
Ondertussen poetsen Ann, Effie en Charly de gebruikte spullen allemaal weer op en bergen het
netjes weg om een volgende keer weer te gebruiken. Jill en Kent zetten de vrachtwagen op zijn plek, nadat deze gauw nog even volgegooid is met diesel. De ereprijzen worden rondom de openhaard in het landhuis neergezet. Om nog even na te genieten.
De show in Lampeter was de laatste van het zomerseizoen. De grooms zouden nog een drie weken blijven tot dat ze weer naar huis zouden gaan en weer naar school moeten, half september. Ze helpen nog flink met het hooien, de stallen eigenlijk weer winter-klaar maken en last but not least het spenen van de veulens.
`Wat zielig nou,´ zegt Effie ´moeten ze afscheid nemen van hun moeders ... en van uh ons ook een beetje.´´ ´Nou,´ zegt Jill ´als je goed gekeken hebt zijn de moeders de veulens wel zat. Het lurken aan de uiers en het rondom heengespring, de merries willen rust. De veulens eten goed gras en hun bix, dus geen probleem om ze er vanaf te halen.´
Eerst werden alle merrieveulens verzameld; in de lorry gezet en even verder op naar een nieuwe wei in de heuvels gereden, de zogenaamde common grounds. Waar ze heerlijk verder kunnen groeien en ontwikkelen. Honderden hectaren groene heuveltoppen, cliffs, bos en bossages –een natuurlijk stal. Toen was het de beurt aan de hengstveulens, altijd tikkie lastiger dat ´herenvolk´.
´Hej Jill, waarom laat je Minkino nu achter in de paddock?´vragen de grooms. ´Of is het omdat hij zo brutaal is en wil je hem niet bij de andere laten?`´Ha ha, verrassing ...`´Minkino is gekocht door Jur en vertrekt volgende week naar Holland. En ... jullie mogen met dat transport meerijden naar huis.`
De monden van de meiden vielen open, ze konden het niet geloven. ´Wha, uh oeps.´ was alles wat ze uit konden brengen van vreugde. ´Zo´n goede pony uit Wales mee naar Holland: yeah jooeepie.´
´Kom op jongens, nog even werk aan de winkel, de veulens moeten het land op,´ roept Jill. ´Vanavond vieren we het allemaal wel even.´
Ondertussen. ´Waar gaan mijn maten nu heen en ik blijf hier zonder mijn moeder. Brrr Brr, helemaal
niet leuk, ´roept Minkino in de rondte. ´Wie hoort mijijij hihihinik.´ Jill had het door en knuffelde
Minkino en zette hem op stal naast Nutmeg die naar België zou gaan.´Ha gezellig met zijn tweetjes
dus,´ zegt Minkino in paardentaal tegen Nutmeg. Minkino´s bravour was wel even wat geblust.
In de pub. De spanning valt er af; na een hele zomer werken op de stoeterij, de shows, leuke boerenjongens en als klap op de vuurpijl een Welsh pony mee naar Holland. `Cheers, allemaal,`zegt Jill ´heel hartelijk bedankt voor jullie werk bij ons op stoeterij Dimple, enne zorgen jullie straks goed voor Minkino.´ ´Ja natuurlijk, ´ roepen ze in koor. `Cheers.´ Iedereen heft een pint, een Engelse Lager, slap bier, 1 glas kan geen kwaad. Na het afsluitende feestmaal in de pub sluiten ook nog kennissen en buren van Jill en Kent aan. Tot de gong voor het laatste rondje, rond elf uur ´s avonds in Engeland is dat standaard; iedereen pakt zijn spullen. Charly wisselt gauw nog het emailadres uit met Emrys, zoon van een grote koeboer uit het dorp. En al gauw ligt stoeterij Dimple er vredig bij; iedereen ligt op één oor.
`Krak, wooshhh,´; langs de rodondenrons sluipt een jongeman wat ineen gedoken in zijn kraag, door de tuin richting de boerderij. Hij stevent af op een openstaand raam. Het raam van Charly´s kamer die op de begane grond aan de tuin grenst. Heel langzaam, je ziet het zowat niet, gaat het raam verder open. En de lenige jongen wipt naar binnen. `Oeps,´ Charly opgelucht,´gelukkig zitten de honden aan de andere kant van de farm. De jongeman, Emrys, natuurlijk, zegt: ´ik zal je zo missen, ik moest je nog even zien.´ En de twee verdwijnen in een langdurige omhelzing.
De zon was nog net niet op en Emrys neemt, na een laatste zoen, de zelfde weg terug.
Allemaal schuiven ze voor de laatste maal aan, aan het ontbijt. Spek en gebakken eieren natuurlijk. Engelse traditie. Jill zegt: ´hebben jullie allemaal je spullen gepakt? De transporteur zal om half twaalf voorrijden en dan is het ponies opladen, douanepapieren invullen en wegwezen.´ ´Ja,´ roepen ze. ´Nee,´zegt Charly. ´ Nou dan mag je na het ontbijt wel voortmaken, meisje! En trouwens wat zie je wit. Zo veel bier hebben jullie nou toch ook weer niet op gisterenavond.´ Uh nee hoor, gewoon niets.´ pruttelt Charly. Kent meldt: ´vanochtend vroeg waren er koeien uit het land ontsnapt van de vader van Emrys, er was een hekje blijven openstaan die hij gisterenavond nog had gecontroleerd. Gelukkig is hier nauwelijks verkeer dus niets gebeurd. Maar hoe dat hek nou heeft open kunnen staan? ...´ En geeft een vette knipoog richting Jill. Charly neemt gauw een flinke hap van haar gebakken eieren.
Exact half twaalf draait er een enorme lorry het erf op. De man springt behendig achter zijn stuur vandaag en opent de achterklep. ´Good morning,´ roept hij vrolijk. De grooms zien al vijf ponies staan en er zijn nog twee stands over. Ann en Effie mogen de veulens op hun plekken zetten. Minkino en Nutmeg zijn nogal braaf; een beetje onder de indruk van het gebeuren waarschijnlijk. Charly zet al hun koffers en tassen in het baggageruim.
Ondertussen tekent Jill alle papperassen. Al met al alles in een kwartiertje gefixt. De drie meiden nemen afscheid van Kent en Jill en beloven vurig alles over Minkino in Nederland te mailen.
Vlot wippen de meiden de cabine in. ´Tsjee wat een grote cabine,´ zegt Charly. ´Ja dat moet wel,´ zegt de man die David heet, ´al die trips naar het continent, dat moet wel confortabel kunnen, vind je ook niet?´ De drie grooms vinden het reuzespannend, maar na een uurtje onderweg is het ijs wel gebroken.
Ondertussen in de lorry. Ook het ijs breekt bij de ponies onderling en Minkino begint al weer wat op te
scheppen over zijn showresultaten.
Een paar maanden later.
De wintermaanden zijn natuurlijk altijd een beetje saai en rustig. Het weer nodigt niet uit om veel buiten te komen. De grooms hebben in geuren en kleuren gemaild naar Wales hoe het met Minkino gaat, met welke en hoeveel andere ponies hij op stal bij Jur staat. Jill kan er verzekerd van zijn dat Minkino alles wat zijn ponyhartje begeert daar is. Een fijne loopstal met andere jonge hengstveulens. Ze kunnen zelf dag en nacht buiten en binnenlopen wat ze maar willen. Een houtsnipperbed in een beschutte stal, geurig grof paardenhooi en krachtvoer voor de groei op zijn tijd.
De grooms hadden tijdens de korte winterdagen reuze veel tijd om in de Pennybieb te duiken en nog meer te weten te komen via internet over de Welshponies, hun geschiedenis, het ruwe harde leven in de bergen en over de top show en sport Welshpony.
Als de sneeuwklokjes in volle bloei staan en het gras ook weer wat gaat groeien mogen de bijna jaarling hengsten al het land op. Minkino is ondertussen goede maatjes met Skipjack een chique bruine tweejarige hengst.
Ze kunnen elkaar lekker aftroeven, lekker knauwen en spelen.
Charly, Ann en Effie hebben Jur geholpen met het naar het land brengen. ´Kan wel merken,´ zegt Jur, dat jullie in Engeland veel geleerd hebben. Daar heb ik nu gemak van, ha ha grinnik ´:-). ´ De dames doen als of ze het niet horen en brengen professioneel de vijf jonge bazen het land op.
Minkino en Skipjack voeren de koppel aan, in daverende galop: ´hi ha, ´ roepen ze in eigen taal,´heerlijk de wijde wereld weer in, neus fris in de wind. ´ Hé ´ roept Minkino, ´wat is dat voor iets? Houdt het land hier al op?´Ja ja, pas op, remmen!!´ schreeuwt Skipjack uit. ´Dat is de omheining, we kunnen niet verder, vind je het niet groot genoeg.´
Minkino maakt een sliding stop, net op tijd. ´Oeps dat was toch wel schrikken, ´ roept Minkino. ´Gelukkig zijn we net bekapt, dus aan onze hoeven zal het niet liggen.´
Vlot daarna grazen de vijf jonge mannen rustig en gaan een paar maanden genieten.
Ann zegt: ‘ik lees op het internet dat ze figuranten met ponies zoeken voor de Pennyfilm SHADOW. Zullen we ons daarvoor opgeven? ´Ja jotem´ roepen de anderen. Jur zegt: ´prima, dat wordt jullie project, zorg er voor dat ‘de ponies er dan goed op staan!´ ´Ja doen we,´ roepen ze in koor. ´Aijj,´zegt Effie ik heb juist volgende maand examens. ´Ach, geeft niet, wij doen wel wat extra, maar in de vakantie kunnen we alles gezellig samen doen,´ melden de collega grooms Charly en Ann. ‘Jullie kunnen de Welshpartbreds, Florimont en Valroza gebruiken, als er rijponies nodig zijn en anders de boys Skipjack en Minkino natuurlijk,’ zegt Jur.
`Kom op, dan gaan we ons opgeven via het internet.´ In de knusse keuken van de boerderij van Jur knispert in de hoek toch nog een prettig haard vuurtje, terwijl de meiden de laptop openen en surfen op het internet.
´Oh dan vraag ik of Emrys ook komt in de zomervakantie, kan hij mooi helpen en eens rondkijken in Nederland,´ zwijmelt Charly. ´Ik ga gelijk even een emailtje sturen.´
Het wordt mei. Minkino en Skipjack zijn inmiddels uit de koppel gehaald en gecastreerd. Bij de boerderij kunnen ze makkelijk getraind worden en overdag op het land en ´s nachts op stal. Daardoor kan extra aan de conditie van hen gewerkt worden. Ook wordt er extra aandacht aan de rijponies Valroza en Florimont besteed, je weet het maar nooit natuurlijk.
22 mei, dan is het zover. De dag van de screening in Ermelo. Om 6.00u ontwaakt iedereen, nee nog niet helemaal wakker. Gauw worden er wat boterhammen gesmeerd en weggewerkt. Dan de ponies voeren en een klein uur later staan de vier ponies op de veewagen. Er wordt koers gezet naar Ermelo.
‘Wauw wat een ponies en een boel mensen,’ zegt Effie als ze in Ermelo zich naar het meldpunt begeven. ‘Ja, onze concurrentie,” verzucht Ann. Bij het meldpunt staan ze gelukkig op de lijst en Minkino en Skipjack zitten in de categorie ‘knuffelponies’. Valroza en Florimont in categorie ‘langs het strand.’
De film speelt zich af op Ameland, omgeven door de Noordzee, dus inderdaad moeten er ponies makkelijk door het water kunnen gaan.
´He jongens,´ zeg Charly,´ ik krijg net een ping uit Wales van Emrys. Hij mag van zijn vader drie weken over komen naar Nederland en natuurlijk mee naar de opnames. ‘ Oh la la, zover zijn we lang nog niet Charly,”roepen de anderen in koor.
Vanaf 11 uur zijn de voorrondes. Het castingbureau ziet honderden ponies die dag. Skipjack, Minkino en Effie doen het prima bij de knuffelacties die ze moeten laten zien. De rijponies met hun amazones Ann en Charly racen met gemak over het terrein en plonzen vlot door de waterbakken, die nu even als ‘strand en zee’ fungeren.
Om 14.00u komt de picknickmand weer uit de wagen, nadat de ponies eerst natuurlijk zijn verzorgd. ‘Hé, hé, even relaxen dames, ‘ zegt Jur. ‘Alles is prima verlopen, we zullen zien hoe het uitpakt.’ Tegen half vier vertrekt het spul weer naar huis. En dan breekt een spannende tijd aan, want de bekendmaking ‘figuranten voor de Pennyfilm’ worden per post thuis gestuurd. ‘Hé waarom niet per email,’ zegt Effie, ‘dat is toch veel handiger.’
Het gewone stalwerk en school vangt weer aan. Examens en repetitieweken zijn de orde van de dag. De screeningdag is eigenlijk snel weer verleden tijd.
De zomervakantie breekt aan.
Charly heeft net Emrys met de trein van Schiphol gehaald. Ja ze laten er geen gras over groeien. En heeft nu even alleen tijd voor hem. Jur, Ann en Effie vinden dat prima en zorgen verder voor het toilet en training. Drie dagen later valt ‘de’ brief in de bus bij Jur. De meiden en Emrys zijn druk in de stallen. Jur belt ‘teken van pauze’. Als ze allemaal aan de picknicktafel zitten, tovert Jur met een brede grijns de brief te voorschijn. “ta-ta-tadaa!!!’ ‘Maak snel open,’ roept Ann.
Om de spanning mooi op te voeren, scheurt Jur langzaam de brief open.
Door de koppies schiet natuurlijk: zitten we er bij? Jur leest hardop voor: ‘dank voor jullie deelname aan de screening dag, bla bla bla………. Wij nodigen jullie uit met:
Florimont deel te nemen als figurant aan de film SHADOW.
‘Wat vet’, ‘wanneer is het Jur?’ roepen ze door elkaar. Emrys begrijpt alleen maar dat het goed nieuws is gezien de hilariteit. ‘over twee weken al, 25 juli,’ zegt Jur. ‘ooh ‘ roept Charly, ‘dan is Emrys er ook nog, geweldig.’
De bonte Welsh partbred, Florimont krijgt allemaal knuffels. Gelukkig zijn er nog twee weken voorbereiding. Helemaal met zijn allen naar Ameland. Ponies mee, zadel en hoofdstel en ook kampeerspullen want het zal maar liefst vijf dagen duren. ‘Nou,’ zegt Ann ‘ik blijf hier om de beestenboel te verzorgen, gaan jullie lekker maar met zijn allen op pad.
Naschrift:
Komen jullie, lezers van de Penny, net als Ann, de film in de bioscoop bekijken. Dan zien jullie het resultaat. Vanaf………..2011 in alle bioscopen in Nederland de feel-good-movie: SHADOW.
alles is goed gekomen, hier op de foto met Sylvana.
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
